ဆန္းမြန္
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ႕ ဒီတခါ ေျပာျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ေနာင္ ျဖစ္လာဖြယ္ ႐ွိတဲ့ ဘူမိေဗဒ ဘာသာရပ္သစ္ တစ္ခုအေၾကာင္း ပါဘဲ။ သိပ္ၿပီး ေ၀းေသးတယ္လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္နဲ႔ဦး၊ အီလက္ထ႐ြန္းနစ္ ေခတ္မွာ အရာအားလံုး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ျဖစ္ေပၚ ေျပာင္းလဲ ေနတယ္ မဟုတ္လား။ မင္းတို႔ တေတြလဲ သိသင့္တယ္ ထင္လို႔ မွ်ေ၀လုိက္ ရပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလက လႊတ္တင္ထားခဲ့ၿပီး ဟိုးေ၀းလံလွတဲ့ အာကာသထဲက ၿဂိဳလ္သိမ္ ၿဂိဳလ္မႊား တစ္ခုကို ေလ့လာေနခဲ့တဲ့ ေမာင္းသူမဲ့ ၿဂိဳလ္တုငယ္ တစ္လုံးဟာ ခုေတာ့ ကမာၻ႔ေျမျပင္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ျပန္ဆင္းသက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ အာကာသသိပၸံ ဘာသာရပ္ရဲ႕ မွတ္တိုင္သစ္ တစ္ခုကို ေအာင္ျမင္စြာ စိုက္ထူႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဒီစီမံကိန္းဟာ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ဆန္းသစ္လွတဲ့ နည္းပညာရပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ေနတယ္။ စီမံကိန္းရဲ႕ ပင္မရည္ရြယ္ခ်က္ က အီတိုကာ၀ါ (Itokawa) လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ၿဂိဳလ္သိမ္ ေပၚက ေက်ာက္စေက်ာက္နေတြကို နမူနာ ေကာက္ယူၿပီး ေနစႀကၤာ၀ဠာႀကီး ျဖစ္ေပၚလာပံုကို ေလ့လာဖို႔ တဲ့။
မင္းတို႔လဲ အသိဘဲ ငါတို႔ ဘူမိေဗဒ ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းက ကြင္းဆင္းဖို႔ အတြက္ ျပင္ဆင္ရတာ၊ ကြင္းဆင္းရတာ၊ အျပန္စာတမ္းတင္ရတာ နဲ႔ ငါတို႔တေတြ ဘယ္ေလာက္ အလုပ္မ်ားခဲ့ၾကလဲ။ အခုငါေျပာျပမယ့္ စီမံကိန္း ဟာက နည္းပညာဆန္းသစ္ ျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ေနတဲ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ျဖစ္လာမယ့္ ဘူမိေဗဒရဲ႕ ကြင္းဆင္းဘာသာရပ္ တစ္ခုလားပဲ။ ေအာက္မွာပါတဲ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ အခ်က္အလက္ေတြ ဖတ္ၾကည့္ လိုက္ရင္ မင္းသေဘာေပါက္ သြားမွာပါ။




